Powstanie Okrągłego Stołu

Legendarny Okrągły Stół stworzony został dawno temu przez Merlina w samym centrum Camelot. Okrągły kształt Stołu symbolizował nieskończoność wszechświata, a każda siedząca przy nim osoba miała cieszyć się jednakowymi prawami i identycznym traktowaniem. Gdyby Stół miał kształt prostokąta, miejsce u szczytu byłoby zarezerwowane dla jednej osoby mającej wyższość nad pozostałymi. Okrągły kształt promował ideę mówiącą, że niezależnie od urodzenia, każdy kto wykazał się szlachetnymi cechami charakteru, mógł być traktowany na równi z Królem i Lordami zasiadającymi u Stołu. Po śmierci Króla Uthera, Merlin przekazał opiekę nad Okrągłym Stołem Królowi Leodegrance, lojalnemu poddanemu Króla Uthera.

Każdy, niezależnie od urodzenia, mógł zostać zaufanym rycerzem Króla. Wystarczyło, że wykaże się rycerstwem i złoży przysięgę, aby żyć według zasad Rycerskiego Kodeksu. Niektóre z tych zasad to:

  • Nigdy nie mordować w gniewie
  • Nigdy nie zdradzić Króla ani kraju
  • Nie być przesadnie okrutnym wobec innych, litować się nad proszącymi o miłosierdzie, nawet w bitwie
  • Pomagać niewiastom w potrzebie
  • Nigdy nie krzywdzić kobiet
  • Angażować się wyłącznie w walkę w obronie króla lub kraju

Podczas rządów Króla Artura Okrągły Stół stanowił centrum dowodzenia. Był miejscem spotkań, dyskusji oraz podejmowania decyzji.

Rycerze Okrągłego Stołu

Gdy Królowi Arturowi przyznano Okrągły Stół z 150 miejscami dla rycerzy, oddano mu także do dyspozycji 100 Rycerzy Króla Leodegrance. W tym czasie najsłynniejszymi Rycerzami zasiadającymi przy Okrągłym Stole byli Król Arthur, Sir Lancelot z Jeziora, Sir Gawain, Sir Geraint, Sir Percival, Sir Bors Młodszy, Sir Lamorak, Sir Kay, Sir Gareth, Sir Bedivere, Sir Gaheris, Sir Galahad, Sir Tristan oraz Sir Mordred.

Sir Lancelot

Najsłynniejszym Rycerzem Okrągłego Stołu był Sir Lancelot z Jeziora. Był najlepszy i najodważniejszy na polu bitwy i podziwiał go cały kraj. Wygrywał niemal każdy turniej, w którym brał udział, pokonał rycerzy, którym nikt inny nie odważył się stawić czoła i żył zgodnie z Kodeksem, stanowiąc przykład dla innych. Z tego powodu wielu młodych rycerzy wzorowało się na Sir Lancelocie i uznawało go za swojego bohatera. Przydomek “z Jeziora” uzyskał, ponieważ przybył do Króla Artura wysłany przez Panią Jeziora, która go wychowała. To właśnie ona poprosiła Artura o przyjęcie Lancelota pod swoje skrzydła i wyszkolenie go w rycerskiej sztuce. Lancelot wywarł doskonałe wrażenie na Królu Arturze i wkrótce obaj mężczyźni zostali bliskimi przyjaciółmi. W dniu pasowania na rycerza Sir Lancelot został ośmieszony, ponieważ zapomniał swojego miecza. Bez miecza kandydat nie mógł być pasowany na rycerza. Tego dnia Królowa Ginewra znalazła miecz Lancelota i zwróciła go na czas, aby pasowanie mogło się odbyć. Za tę pomoc Królowa Ginewra otrzymała dozgonną wdzięczność, lojalność i miłość Lancelota. Natychmiast poprosił, by zostać jej Obrońcą. Oznaczało to, że jego głównym zadaniem będzie ochrona Królowej i walka w obronie jej honoru. Królowa Ginewra, zauroczona Lancelotem od pierwszego wejrzenia, zaakceptowała tę prośbę, zadowolona z otrzymanego pochlebstwa.

 

Królowa Ginewra

Pierwsze spotkanie Ginewry z Królem Arturem miało miejsce w zamku jej ojca w Camelerd. Ginewra była córką Króla Camelerd, Leodegrance. Gdy Camelerd zmagał się z oblężeniem, to właśnie odważny Artur przybył na ratunek. Podczas świętowania zwycięstwa Artur po raz pierwszy ujrzał Ginewrę, którą od razu pokochał. Zakochany Król Artur udał się do Merlina po poradę i błogosławieństwo. Gdy Merlin zapytał, czy jest jakaś dama, którą Artur kocha bardziej niż inne, Król bez zastanowienia odpowiedział, że to Ginewra. Merlin ostrzegł Artura, że Ginewra nie jest doskonałym materiałem na żonę oraz że w przyszłości pokocha z wzajemnością rycerza Lancelota. Artur wierzył jednak, że prawdziwa miłość potrafi odmienić przeznaczenie i ostatecznie Merlin wyraził swoje poparcie dla małżeństwa Artura i Ginewry. Król Leodegrance nie posiadał się z radości na wieść o ślubie swojej córki z Królem Arturem. W ramach prezentu podarował Arturowi Okrągły Stół i powierzył mu 100 Rycerzy.

W kolejnych latach przepowiednia Merlina spełniła się. Po mianowaniu na osobistego Obrońcę Sir Lancelot próbował zahamować swoje uczucia do Królowej Ginewry, a ona do niego. Niestety okoliczności sprzyjały nieuchronnemu rozwojowi romansu. Sir Lancelot wyruszał często na misje w obronie honoru Królowej, gdzie oboje spędzali ze sobą dużo czasu sam na sam. Ostatecznie nie byli w stanie powstrzymać przepełniających ich uczuć. Podczas jednej z wypraw Sir Lancelot dorobił się jednego ze swoich przydomków. Sir Meliagrance pragnął Królowej Ginewry dla siebie i porwał ją do swojego Zamku. Królowa w tajemnicy wysłała wiadomość do Sir Lancelota, błagając o pomoc. Lancelot natychmiast wyruszył na swoim koniu na ratunek Królowej. Niestety podczas drogi napadnięto na niego, a jego koń został raniony przez łuczników. Niezrażony tym Lancelot zaczął szukać innego środka transportu, którym okazał się wózek prowadzony przez karła. Lancelot nie robił sobie nic z kpiących z niego ludzi, liczyło się dla niego tylko by zdążyć z pomocą ukochanej Królowej. Na szczęście przybył w porę, a zatrwożony reputacją Lancelota Sir Meliagrance poddał się bez walki, uwalniając Królową. Dzięki tej przygodzie Lancelot zyskał tytuł “Rycerza z Wózka”.

 

Excalibur

Jeszcze sławniejszym niż Okrągły Stół jest miecz Excalibur. Niektórzy twierdzą nawet, że jest to najsłynniejszy miecz w historii. Był wiernym towarzyszem Króla Artura, a gdy ten został pokonany w Bitwie pod Camlann, jego ostanim życzeniem było zwrócenie Excalibura skale na Wyspie Avalon. Te słowa skierował do Sir Bedivere, jednego z najbliższych i najbardziej zaufanych rycerzy. Gdy ciało Artura złożono w Avalonie i przyszedł czas, aby Bedivere wyrzucił miecz, okazało się, że nie może go puścić. Gdy trzymał miecz w drżących dłoniach, moc Excalibura była tak silna i odurzająca, że odłożenie go było niemal niemożliwe. Merlin zauważył wahanie Bedivere i nakazał mu puścić miecz. Było jednak za późno, Sir Bedivere pod upajającym uczuciem mocy, które dawało mu posiadanie miecza, nie chciał się z nim rozstać. Merlin wiedział, że nie uda mu się po prostu wyrwać miecza znacznie potężniejszemu rycerzowi, dlatego zasugerował, żeby Sir Bedivere wykazał, że godzien jest posiadania Excalibura. Wskazał na gruby pień drzewa, a Bedivere natychmiast ściął drzewo jednym ruchem miecza. Merlin zaproponował użycie miecza na stali, a Bedivere bez zwłoki i za jednym zamachem ściął ostrza mieczy dwóch rycerzy, których wyzwał na pojedynek. Merlin zaproponował więc wypróbowanie ostrza Excalibura na skale spalonej przez smoczy ogień – najtwardszym materiale znanym człowiekowi. Sir Bedivere tylko prychnął, a gdy zrobił zamach, Excalibur wszedł z skałę niczym w miękkie ciało. Zadowolony Bedivere uśmiechnął się triumfalnie, wiedząc, że wykazał bycie godnym następcą tronu. Merlin powtórzył wówczas, że tylko prawowity następca tronu będzie w stanie wyciągnąć Excalibur ze skały. Rozgniewany Sir Bedivere spróbował zaatakować Merlina, ale nie był w stanie wyjąć ostrza ze skały. Próbował i próbował, ale jego wysiłki były nadaremne. Miecz ani drgnął. Przejęty wstydem rycerz wypuścił miecz, zdał sobie sprawę ze swojego szaleństwa, padł na kolana i błagał Merlina o wybaczenie. Od tamtej pory Excalibur zatopiony w skale czeka na prawowitego króla, który będzie w stanie go podnieść.